Inspiratie, persoonlijke groei en geluk

Een ondubbelzinnige droom over een paard

Een ondubbelzinnige droom over een paard

Dromen (3)

Na het afronden van het keuzevak Native American Literature, begon ik vrijwel direct met paardrijlessen. Die zomer op Vlieland, waar ik inmiddels mijn halve leven seizoensgebonden werk, kon ik naast het paardrijden ook nog eens boogschieten; zo was ik al een eind op weg Indiaan te worden. Die lijn heb ik aardig doorgetrokken, zij het minder hippisch en meer hippie.

Toen ik jaren later, inmiddels woonachtig in m’n Pyreneese ruïne, bij mijn buurtvrouw Brigitte een schitterende paardenprent zag, uitte ik mijn wens weer eens paard te rijden. Als zijnde een Droom, met hoofdletter, want ik bracht het met enig gevoel voor dramatiek. “Jongen toch,” reageerde ze verbaasd, “maar dat is toch niet lastig te verwezenlijken. Vooruit, in de benen.” We reden naar een vriendin van haar en kort daarop galoppeerde ik door het bos.

Dit wakkerde het vuurtje aan waarbij ik me in gedachten met paard en hond aan verwarmde, ergens onder de sterrenhemel naast een rivier, onderweg naar avontuur. Zuidwaarts naar warmer Portugal leek me perfect om de koude wintermaanden te overbruggen.

Nog niet uitgedroomd werd ik opgeschrikt door een auto die het veld over kwam stuiven, hoogst ongebruikelijk, zeker ’s avonds. Het betrof echter ook een hoogst ongebruikelijk heerschap, een Zwitser genaamd Laos. We spraken nog geen twee minuten; ik kon de volgende dag bij hem een paard komen oppikken.

Zo’n vaart liep het niet. Ik ging te rade bij de Hazenjager, een paardenkenner, bij Brigitte, die mee ging kijken, en Aida, mijn meest nabije buur -op een klein uur stappen- die zelf twee knollen heeft. Hun advies, in diezelfde volgorde, was opbouwend: ‘dat wordt je dood', ‘weet waar je aan begint’, ‘hier heb je wat interessante boeken’. Ik liet het op me inwerken en las over paarden.

Toen droomde ik het volgende: ik loop langs het kanaal vlakbij waar ik als tiener woonde. Op het weiland dat normaal gesproken braak ligt staat een grote houten schuur. Ik ga erheen om te zien wat het was. Daar tref ik Anneke. Ik uit mijn twijfels over het nemen van een paard. Zij laat me binnen en toont me een veld waar een tiental mensen en paarden samen ‘spelen’. Ze hebben het duidelijk naar hun zin. Het belangrijkste, zo zegt ze, is om plezier me je paard te hebben.

Zowel de theorie als praktijk heeft me geleerd om het advies van een droom die zich helder uitspreekt ter harte te nemen. Bovendien werd in dit geval de raad gegeven door Anneke, die ik in de wakkere wereld ken als een fervent ruiter en wiens mening over paardenkwesties ik serieus neem. De droom leek daarom ondubbelzinnig antwoord te geven op de vraag of het al dan niet een goed idee was om dit avontuur aan te gaan. Als m’n onbewuste-zelf het goed met me voor heeft, zo redeneerde ik, zou het me niet met een droom opzadelen waar ik haast zeker naar zou handelen.

Nog diezelfde ochtend liep ik naar Laos.

 

Leave a reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit is een demo-winkel voor testdoeleinden — bestellingen zullen niet worden uitgeleverd. Sluiten